توبه

منو تو آغوشت بگیر ، خداااااااااااااااااااااا ، میخوام بخوابم
                           آخه تو تنها کسی بودی که دادی جوابم
منو تو آغوشت بگیر، میخوام برات بخونم
                            روی زمین چقدر بده ، میخوام پیشت بمونم
کی گفته باید بشکنم تا دستمو بگیری
                            خسته شدم از عمری غربت و غم و اسیری
کی گفته باید گریه شبامو دربیاری
                            تا لحظه ای وقت شریفتو واسم بزاری
                          
                           توی آغوش تو آرامش محض
                           منو باخودت ببر حتی یه لحظه
                           بغلم کن منو بردار ببرم دور
                           ببرم از این زمین سرد و ناجور

وقتی باید واسه ی رها شدن ، یه بی فروغ بود
                           واسه آرامش نسبی ، کلی حرفای دروغ بود
توی دنیا هر چیزی قیمتی داره ، حتی وجدان
                           اینا رو هیچ جا ندیدم ، نه تو انجیل نه تو قرآن
وقتی دنیا همه حرف پوچ و مفته
                           صدای هق هقتو پس کی شنفته
تو که میگی پیشمی تا لحظه ی مرگ
                           این که میگن می شکنی، رنجم میدی، بگو کی گفته

                          توی آغوش تو دیگه تنها نیستم
                          هر نفس اسیر دست غم ها نیستم
                           دیگه عاشقانه تر از عاشقانم
                          واسه موندن دیگه با بهانم
                          توی آغوش تو از درد خبری نیست
                          از دروغ و حرفای زرد خبری نیست
                          نمی بینی کسی از هراس نونش
                              جلو حرف ناسزا بند زبونش

 

نوشته شده توسط سمیرا در جمعه هشتم خرداد 1388 ساعت 16:54 موضوع | لینک ثابت

  اخرین تیکه ی قلبم

زورکی نخند عزیزم

می دونم اومدی بازی

نمی خوام این اخرین بازی زندگیم، ببازی

خودت و راحت کن و فکر کن که جبران گذشته است

از منم می گذره اما به دلت چاره نسازی

اومدی بشکنی، بشکن

از منه ساده چی مونده

قبل تو هر کی بوده

تمومه تار و پود سوزونده

تو هم از یکی دیگه سوختی می خوای تلافی باش

بیا این تو و دل و باقی احساسی که مونده

دل ما اونقدر پاره است

موندنش مرگ دوباره است

اسمون سینه ی ما خیلی وقته بی ستاره است

همینی  که باقی مونده  واسه دل خوشی تو بشکن

تیکه تیکه هام و بردن

اخرینشم تو بکن

نمی خوام بگذری عمری

خسته شی واسه فریبم

یقه تو نمی گیره هیچکس

اخه من اینجا غریبم

بزن و برو عزیزم

مثل هر کس که زد و برد

نفرین به این دل که همیشه به گناه دیگران مرد

نفرتت رو از غریبه، سر یک غریب خراب کن

خنده ی کوتاهمم رو بیا گریه کن عذاب کن

مهم هم نیست که چه جرمی یا گناهی این سزاشه

باقی دلم یه مشت خاک

همین هم می خوام نباشه

عقده های یه شکست و خالی کن سر دل من

دیگه متروک مونده و سرد خاک پیر ساحل من

از نگاه هات خوب می فهمم

که تو فکرت یه فریبه

بازی بسه پاشو بشکن

من غریب و تو غریبه . . .

 

                                           هیچکس

 

نوشته شده توسط سمیرا در جمعه سیزدهم دی 1387 ساعت 16:38 موضوع | لینک ثابت

دوباره لحظه لحظه زیبای سال تحویل است

و سفره با سبد و سیر و سکه تکمیل است

سماق و سرکه وآیینه و شمعدان و گلاب

دو دسته نرگس زیبا که توی زنبیل است

مرا به یاد تو انداخت وعده داده شده

که وقت وقت ظهور است و و قت تبدیل است

و من سراغ تو را روز جمعه می گیرم

تمام هفته من بی بهانه تعطیل است

چه اتفاق قشنگی تو باز خواهی گشت

به لحظه های سپیدی که همدم ایل است

کسی درون شب برکه شعر می خواند

به احتمال قوی روح پاک هابیل است

 به انتظار تو خواهم نشست می آیی

هزار و سیصد و ...حتما که با تو تحویل است.

 

 

نوشته شده توسط سمیرا در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 ساعت 17:33 موضوع | لینک ثابت

عشق یعنی اشک توبه در قنوت

خواندنش با نام غفار الذنوب

عشق یعنی چشم ها هم در رکوع

شرمگین از نام ستار العیوب

 

 

 

نوشته شده توسط سمیرا در سه شنبه چهاردهم اسفند 1386 ساعت 12:40 موضوع | لینک ثابت

یک عمر در بر یار با غیر خو گرفتی

                   یک شب ز غیر رو کن با یار گفتگو کن

 

نوشته شده توسط سمیرا در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386 ساعت 10:26 موضوع | لینک ثابت

آری خدای من

        راه رسیدن به تو

                 از خود تو می گذرد.................

 

نوشته شده توسط سمیرا در یکشنبه هجدهم آذر 1386 ساعت 10:9 موضوع | لینک ثابت

بغض گل

خدایا پر از یاد توام بشنو صدایم

غریب از هر رفیق و آشنایم

ز داغ سروهای سبز و آزاد

شکسته بغض گل در گریه هایم

خدایا آتش عصیانم امشب

سرود روشن بارانم امشب

به دریای غزل بی خویش و خاموش

پر از موجم،دل طوفانم امشب

خدایا دفتر ناخوانده ام من

ز راه یک سفر جا مانده ام من

ز دشت لاله های پرپر عشق

زمستان تا بهاران خوانده ام من

به اشک عاشقان خسته سوگند

به قلب شیشه ی بشکسته سوگند

به اشک سوگواران جدایی

به بغض در گلو بنشسته سوگند

خدایا طاقت تنهایی ام ده

دلی بی کینه و دریایی ام ده

دلی زخمی تر از داغ عزیزان

به رنگ لاله صحرایی ام ده

خدایا عمر گل عمر حباب است

اسیر باد یا نقشی بر آب است

در این فرصت مرا با خویش مگذار

مرا دریاب که این دریا سراب است                      

                                                                                    _افشین سرفراز

 

 

نوشته شده توسط سمیرا در پنجشنبه دوازدهم مهر 1386 ساعت 11:3 موضوع | لینک ثابت

دلم را سپردم به بنگاه دنیا
و هی آگهی دادم اینجا و آنجا
و هر روز
برای دلم
مشتری آمد و رفت
و هی این و آن
سرسری آمد و رفت

*
ولی هیچ کس واقعا
اتاق دلم را تماشا نکرد
دلم قفل بود
کسی قفل قلب مرا وا نکرد

*
یکی گفت:
چرا این اتاق
پر از دود و آه است
یکی گفت:
چه دیوارهایش سیاه است
یکی گفت:
چرا نور اینجا کم است
و آن دیگری گفت:
و انگار هر آجرش
فقط از غم و غصه و ماتم است

*
و رفتند و بعدش
دلم ماند بی مشتری
ومن تازه آن وقت گفتم:
خدایا تو قلب مرا می خری؟

*
و فردای آن روز
خدا آمد و توی قلبم نشست
و در را به روی همه
پشت خود بست

*
و من روی آن در نوشتم:
ببخشید، دیگر
برای شما جا نداریم
از این پس به جز او
کسی را نداریم.

 

نوشته شده توسط سمیرا در دوشنبه دوازدهم شهریور 1386 ساعت 1:1 موضوع | لینک ثابت

ب:بهار خدا                                                                     

سین:سنای خدا                                     

میم:ملک خدا    

الهی یکتائی،بی همتائی،قیوم و توانائی،بر همه چیز دانائی،در همه حال بینائی،از همه عیب مصفائی

از داشتن شریک مبرائی،اصل هر داروئی،جان داروی دلهائی،شهنشاه فرمان فرمائی،معزز بتاج کبریائی

بالای تخت عرش معلائی،نه نیازمند مکانی،نه آرزومند زمان،نه کس به تو ماند،نه تو به کس مانی،          

 پیداست که در میان جانی و جان جانانی،الهی ان را که بخواهی آب در جویش روان است،و آن را که نخواهی بی در مان است.

الهی روزگاری تو را می جستم و خود را می یافتم،اکنون که خود را می جویم،تو را می یابم.الهی یقینی ده که در او شک و ریا نبود و عملی ده که بی برق و ضیاء نبود.الهی دلی ده که شوق طاغت تو را افزون کند و عملی ده که در آن آتش هوی و هوس نباشد،و عملی ده که در آن آب زرق و ریا نباشد.آنانکه که اهل هدایتند دارای چراغ معرفتند،محرم اسرار حضرت عزتند.اگر همه ندهنداو بدهد و چون او بدهد کس نتواند که بستاند،و چون او ندهد کس تواند که دهد،او را نگاه دار تا تو را نگاه دارد.عمر را در پرستش او خرج کن که حساب خرج  را خواهد خواست،الهی همه را از فکر شیطان نگاه دار و از کید نفس نگاه دار،عبادت را ده جزء است ونه جزء تعب بردن در طلب حلال است،پس چون مطعم و شرب تو پاکیزه شد تو در حفظ و پناه من باشی،نخستین عبادت سر از گفتار بیهوده برداشتن است و پس از آن در راه خدا روزه داشتن است،چه از روزه حکمت به میراث ماند و از حکمت معرفت و از معرفت یقین و آن عبد که یقین بدست کرد از سهل و صعب روزگار بیمناک نشود.

نومید مشو اگر که امید نماند                         کس در غم روزگار جاوید نماند

                                                     (مناجات خواجه عبدالله انصاری)

 

نوشته شده توسط سمیرا در چهارشنبه دهم مرداد 1386 ساعت 11:33 موضوع | لینک ثابت

بخوان مارا، بخوان ما را، منم پروردگارت                                                  

 خالقت از ذره ای ناچیز

صدایم کن مرا، آموزگار قادر خود را، قلم را،علم را،من هدیه ات کردم

بخوان ما را، منم معشوق زیبایت

منم نزدیک تو از تو به تو

اینک صدایم کن، رها کن غیر ما را،سوی ما بازآ

منم پروردگار پاک بی همتا، منم زیبا،که زیبا بنده ام را دوست دارم

تو بگشا گوش دل، پروردگارت با تو می گوید

تو را در بی کران دنیای تنهایان، رهایت من نخواهم کرد.

بساط روزی خود را به من بسپار

رها کن غصه ی یک لقمه نان و آب فردا را

تو راه بندگی طی کن، عزیزا،من خدایی خوب می دانم

تو دعوت کن مرا بر خود، به اشکی،یا خدایی،میهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست دارم

طلب کن خالق خود را، بجو ما را،تو خواهی یافت

که عاشق می شوی بر ما و عاشق می شوم بر تو

که وصل عاشق و معشوق هم، آهسته می گویم،خدایی عالمی دارد

قسم بر عاشقان پاک با ایمان، قسم بر اسب های خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات آوردم

قسم بر عصر روشن

تکیه کن بر من،قسم بر روز،هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن،اما دور،رهایت من نخواهم کرد

بخوان ما را که می گوید که تو خواندن نمیدانی؟

تو بگشا لب، تو غیر از ما، خدای دیگری داری؟

رها کن غیر ما را،آشتی کن با خدای خود

تو غیر از ما چه می جویی؟

تو با هر کس بجز با ما، چه می گویی؟

و تو بی من چه داری؟هیچ!بگو با ما چه کم داری عزیزم،هیچ!

هزاران کهکشان و کوه و دریا را و خورشید و نور و هستی را

برای جلوه خود آفریدم من، ولی وقتی تو را من آفریدم، بر خودم احسنت می گفتم

تویی زیباتر از خورشید زیبایم، تویی والاترین مهمان دنیایم

که دنیا بی تو،چیزی چون تو را،کم داشت، تو ای محبوبتر مهمان دنیایم

نمی خوانی چرا ما را؟! مگر آیا کسی هم با خدایش قهر می گردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی، ببینم،من تو را از درگهم راندم؟

اگر در روزگار سختیت خواندی مرا، اما به روز شادیت،یک لحظه هم یارم نمی کردی

به رویت بنده ی من،هیچ آوردم؟؟

که میترساندت از من؟

رها کن آن خدای دور، و آن نامهربان معبود، آن مخلوق خود را، این منم پروردگار مهربانت،خالقت

اینک صدایم کن مرا،با قطره اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم. غریب این زمین خاکیم، آیا عزیزم ،حاجتی داری؟

تو ای از ما، کنون برگشته ای؟اما، کدام آشتی را تو نمی دانی؟ ببینم چشمهای خیست آیا،گفته ای دارند؟

بخوان ما را ، بگردان قبله ات را سوی ما، اینک وضویی کن

خجالت می کشی از من، بگو جز من،کس دیگر نمی فهمد

به نجوایی صدایم کن، بدان آغوش من باز است

برای درک آغوشم، شروع کن،یک قدم با تو

تمام گام های مانده اش،با من.....

                                                                                     "کیوان شاهبداغی"

 

نوشته شده توسط سمیرا در پنجشنبه سیزدهم اردیبهشت 1386 ساعت 2:45 موضوع | لینک ثابت